Imperium Rusowskie

Uśmiecham się delikatnie do publiczności i na chwilę milknę.

— Kochani, chciałabym teraz zaśpiewać piosenkę, która zawsze przypomina mi, jak szybko potrafi płynąć czas.

„To už se nevrátí” — pewnych chwil po prostu nie da się odzyskać.

Każdy z nas ma przecież takie wspomnienia, do których chciałby choć na moment wrócić — do miejsc, ludzi, spotkań czy chwil, które były dla nas ważne. Ale może właśnie dlatego powinniśmy jeszcze bardziej doceniać to, co dzieje się tu i teraz.

Chciałabym, żeby ta piosenka była dla Was małą podróżą w przeszłość. Być może przywoła jakieś wspomnienie, osobę albo wyjątkowy moment.

A przede wszystkim… cieszmy się, że możemy przeżywać tę chwilę razem.

— „To už se nevrátí”.

Po zakończeniu poprzedniej piosenki uśmiecham się do publiczności, a po chwili zwracam się do nich z lekkim, radosnym tonem.

— A teraz, Kochani, przenieśmy się na chwilę do świata pełnego słońca, beztroski i pięknych wspomnień.

„Chytila jsem na pasece motýlka” to piosenka pełna lekkości i uroku. Jest w niej coś bardzo niewinnego i radosnego — przypomina o tych chwilach, kiedy wystarczyło tak niewiele, żeby poczuć prawdziwe szczęście.

Mam nadzieję, że ta melodia wywoła na Waszych twarzach uśmiech i pozwoli Wam choć na moment poczuć tę samą beztroskę.

— Biełorajsku, zapraszam Was do wspólnej zabawy!

„Chytila jsem na pasece motýlka”!

Uśmiecham się do publiczności i robię krótką pauzę, zanim zaczynam mówić.

— Kochani, teraz chciałabym zabrać Was w trochę inną podróż. Będzie w niej miejsce na marzenia, odrobinę tajemnicy i emocje, które trudno czasem ubrać w słowa.

„Admirál” to piosenka, która ma w sobie niezwykły klimat. Jest w niej coś z przygody, coś z tęsknoty i coś, co pozwala na chwilę oderwać się od rzeczywistości.

Mam nadzieję, że pozwolicie mi zabrać Was razem ze sobą i przeżyjecie tę historię tak, jak ja.

— A więc, Kochani…

„Admirál”!

Uśmiecham się do publiczności, spoglądam po widowni i pozwalam, by oklaski jeszcze przez chwilę wybrzmiały.

— Kochani… powoli zbliżamy się do końca naszego dzisiejszego spotkania. Aż trudno mi uwierzyć, że ten wieczór tak szybko minął.

— Zostały nam już tylko dwie piosenki. Ta, którą za chwilę usłyszycie, będzie przedostatnią tego wieczoru.

„Pátá” — piosenka pełna energii, melodii i tego wyjątkowego klimatu, który chciałabym zabrać ze sobą ze sceny… i mam nadzieję, że Wy również zabierzecie go ze sobą do domu.

Dziękuję Wam za każdą chwilę, każdy uśmiech i każde oklaski. Jeszcze przez moment zostańmy razem i cieszmy się muzyką.

— A więc przedostatnia piosenka tego wieczoru…

„Pátá”!

Po zakończeniu przedostatniej piosenki stoję przez chwilę w ciszy, uśmiecham się do publiczności i pozwalam, aby wybrzmiały ostatnie oklaski.

— Kochani… i tak dotarliśmy do końca naszego dzisiejszego spotkania.

Trudno mi znaleźć słowa, żeby podziękować Wam za ten wieczór. To był mój pierwszy występ tutaj i tym bardziej cieszę się, że mogłam spędzić z Wami te wszystkie chwile. Wasze uśmiechy, oklaski i energia, którą od Was dostałam, zostaną ze mną na długo.

Na zakończenie chciałabym zaśpiewać piosenkę, która jest chyba najlepszym sposobem, żeby powiedzieć, co czuję po tym niezwykłym wieczorze.

„Úžasná láska” — bo właśnie miłość, muzyka i spotkania z Wami sprawiają, że takie chwile stają się naprawdę wyjątkowe.

Dziękuję Wam z całego serca. Mam nadzieję, że jeszcze nie raz będziemy mogli spotkać się razem na jednej scenie.

A teraz… ostatnia piosenka tego wieczoru.

— „Úžasná láska”!

- Dziękuję wam za dzisiejszy wieczór! Dobrou noc! Jutro Gronobałtajsk!

Kłaniam się nisko i schodzę ze sceny.

Wielkie Brawa!