— Kochani, teraz chciałabym zaprosić Was do piosenki bardzo ciepłej i osobistej. „Já a táta” to wspomnienie relacji córki z ojcem — pełnej bliskości, bezpieczeństwa i pięknych chwil z dzieciństwa.
To jedna z tych piosenek, które przypominają nam, jak ważne są rodzinne wspomnienia i ludzie, którzy byli przy nas od samego początku.
Spoglądam na publiczność z delikatnym uśmiechem.
— Roskwa, zapraszam Was do tej małej, rodzinnej historii.
„Já a táta”!
— Kochani, a teraz mam dla Was coś bardziej figlarnego. „Moje říkanka” to piosenka pełna humoru i kobiecej pewności siebie — opowiada o zalotnikach, których można łatwo „wyliczyć”, ale tylko jeden z nich ma szansę naprawdę wygrać. To taki mały muzyczny żart, przy którym można się uśmiechnąć i trochę pobawić konwencją.
Uśmiecham się szerzej do publiczności.
— A więc, Roskwa… policzmy razem!
„Moje říkanka”!
— Kochani, a teraz chciałabym zaprosić Was do czegoś naprawdę wyjątkowego. Czas na piosenkę, która ma w sobie niezwykłą elegancję, romantyzm i filmowy klimat.
To melodia o miłości, którą najlepiej wyrażać spokojnie i bez wielkich słów. Chciałabym, żeby przez te kilka minut zrobiło się trochę bardziej nastrojowo.
Uśmiecham się delikatnie.
— Roskwa, posłuchajcie…
„Speak Softly Love”.
Kochani, a teraz chciałabym zaprosić Was do muzycznej podróży trochę dalej — do świata pełnego przygód, wolności i życia chwilą.
„Live For Life” to piosenka, która przypomina, że nie warto bez końca czekać na jutro. Liczy się przede wszystkim to, co przeżywamy właśnie teraz — spotkania, podróże, radość i chwile spędzone z bliskimi.
Spoglądam na publiczność z uśmiechem.
— Więc może na te kilka minut zapomnijmy o wszystkim, co było i co dopiero nadejdzie… i po prostu żyjmy dla życia.
— Roskwa, ta chwila jest nasza!
„Live For Life”!
— Kochani, a teraz czas na piosenkę o wolności, niezależności i odzyskaniu własnego świata.
„Free Again” to utwór o powrocie do życia na własnych zasadach — o chwili, kiedy można znów poczuć się sobą i cieszyć się swobodą.
Jest w tej piosence dużo energii i radości, dlatego tym razem nie będziemy się zatrzymywać na wspomnieniach — po prostu bawmy się razem!
Uśmiecham się szeroko do widowni.
— Roskwa, poczujmy tę wolność!
„Free Again”!
— Kochani, a teraz coś pełnego słońca, marzeń i odrobiny romantycznego nastroju.
„Mister Sun” to lekka, melodyjna piosenka, która potrafi przywołać obraz pogodnego dnia i dobrego humoru. Co ciekawe, utwór został nagrany 26 lutego 1971 roku, a muzykę napisał Zdeněk Marat, zaś tekst Daniel Faure.
— Mam nadzieję, że trochę tego muzycznego słońca dotrze również do Was.
Uśmiecham się szeroko do publiczności.
— Roskwa, przywitajmy naszego „Mister Sun”!
„Mister Sun”!
— Kochani, zbliżamy się już do końca naszego dzisiejszego spotkania. Zostały nam jeszcze tylko dwie piosenki, dlatego tym bardziej chciałabym, żebyśmy przeżyli je razem.
Jako przedostatnią proponuję Wam „Proč mě nikdo nemá rád” — lekką, pełną wdzięku i odrobinę przewrotną historię o poszukiwaniu tej jednej osoby, która pokocha nas naprawdę.
Spoglądam na widownię z uśmiechem.
— Roskwa, skoro to już przedostatnia piosenka, pośpiewajmy ją razem!
„Proč mě nikdo nemá rád”!
— Kochani, przed nami jeszcze jedna piękna muzyczna chwila. Tym razem chciałabym zabrać Was gdzieś z dala od codziennego pośpiechu — na spokojną łąkę, wśród traw, kwiatów i szumu wiatru.
„Lůžko z kopretin” to niezwykle nastrojowa piosenka o ukrytym wśród trawy „łóżku ze stokrotek” — miejscu, w którym można odpocząć, odetchnąć i na chwilę zapomnieć o całym świecie.
Uśmiecham się spokojnie do publiczności.
— Zostańmy więc jeszcze przez chwilę w tym cichym, pięknym miejscu.
„Lůžko z kopretin”!
Po zakończeniu przedostatniej piosenki zostaję jeszcze przez chwilę na scenie. Patrzę na publiczność, uśmiecham się i pozwalam, aby oklaski wybrzmiały.
— Kochani… to już naprawdę ostatnia piosenka dzisiejszego wieczoru.
Na sam koniec chciałabym zostawić Was z utworem, który jest mi szczególnie bliski. „Ostrovy pokladů” to piosenka o poszukiwaniu skarbów, które wcale nie muszą znajdować się gdzieś daleko. Czasami to, czego szukamy, mamy tuż obok siebie — w drugim człowieku, we wspomnieniach, w miłości i w chwilach, których nie potrafimy od razu docenić.
Co ciekawe, choć dzisiejszy koncert kończymy tym utworem. Została napisana przez Bohuslava Ondráčka i Zdeňka Rytířa.
Spoglądam na widownię i uśmiecham się ciepło.
— Chciałabym, żebyście zabrali tę melodię ze sobą, a może także zastanowili się, gdzie są Wasze własne „wyspy skarbów”.
Dziękuję Wam za cały ten wieczór. Za każde oklaski, każdy uśmiech i za to, że byliście dziś ze mną.
— Roskwa… na zakończenie naszego koncertu — „Ostrovy pokladů”!
PUBLICZNOŚĆ BIJE BRAWA. ŚWIATŁA POWOLI PRZYGASAJĄ I ROZPOCZYNA SIĘ OSTATNIA PIOSENKA.
Po ostatnich dźwiękach „Ostrovy pokladů” muzyka cichnie. Przez chwilę stoję na środku sceny, uśmiecham się do publiczności i pozwalam, aby sala wypełniła się oklaskami.
— Kochani… dziękuję.
To był dla mnie naprawdę wyjątkowy wieczór. Dziękuję Wam za każde oklaski, każdy uśmiech, wspólne śpiewanie i za tę wspaniałą atmosferę, którą stworzyliście tutaj razem ze mną.
Kłaniam się głęboko publiczności.
— Roskwa, będę bardzo długo wspominać ten wieczór. Mam nadzieję, że Wy również zabierzecie ze sobą choć trochę tych melodii i pięknych wspomnień.
Publiczność zaczyna jeszcze głośniej klaskać. Uśmiecham się, macham do widowni, a następnie posyłam jej całusa.
— Dziękuję Wam! Dobranoc, Roskwa! Dobranoc Rusowio! Do zobaczenia!
Jeszcze raz kłaniam się, macham publiczności i powoli odchodzę w kierunku kulis. Światła na scenie pozostają rozświetlone, a oklaski i okrzyki publiczności towarzyszą mi aż do zejścia ze sceny. Po chwili znikam za kurtyną.
KONIEC KONCERTU — GROMKIE OKLASKI
