UROCZYSTA BOSKA LITURGIA
Z OKAZJI ŚWIĘTA PRZEMIENIENIA PAŃSKIEGO
Sobór Chrystusa Zbawiciela w Roskwie
Popołudniowe słońce oświetlało złocone kopuły Soboru Chrystusa Zbawiciela. W świątyni gromadzili się wierni, a przed ikoną Przemienienia Pańskiego przygotowano miejsce dla owoców przyniesionych na uroczyste poświęcenie.
Pośród ciszy rozległ się dźwięk dzwonów.
Procesja duchowieństwa wkroczyła do świątyni. Na jej czele niesiono krzyż procesyjny i Ewangeliarz, za nimi podążali diakoni i prezbiterzy. Prymas Rusowii, odziany w uroczyste szaty pontyfikalne, poprzedzany przez ministrantów ze świecami i kadzielnicą, skierował się ku Świętemu Ołtarzowi.
Po okadzeniu świątyni, ikonostasu i zgromadzonych wiernych Prymas uczynił znak krzyża i rozpoczął Boską Liturgię.
Благословено Царство Отца и Сына и Святаго Духа, нынѣ и присно, и во вѣки вѣковъ.
Błogosławione Królestwo Ojca i Syna, i Świętego Ducha, teraz i zawsze, i na wieki wieków.
Аминь.
Po Wielkiej Ektenii i antyfonach nastąpiło Małe Wejście z Ewangeliarzem. Duchowieństwo przeszło przez nawę świątyni wśród obłoków kadzidła, a chór wykonał troparion święta:
Преобразился еси на горѣ, Христе Боже, показавый ученикомъ Твоимъ славу Твою, якоже можаху: да возсіяетъ и намъ грѣшнымъ свѣтъ Твой присносущный, молитвами Богородицы, Свѣтодавче, слава Тебѣ.Przemieniłeś się na górze, Chryste Boże, ukazując uczniom Twoim chwałę Twoją, na ile mogli ją oglądać. Niech i nam grzesznym zajaśnieje Twoje wiekuiste światło, za przyczyną Bogurodzicy, Dawco Światłości, chwała Tobie.
Następnie odczytano Lekcję Apostolską, po której diakon uroczyście ogłosił Ewangelię według świętego Mateusza o Przemienieniu Pańskim.
И преобразися предъ ними, и просвѣтися лице Его яко солнце, ризы же Его быша бѣлы яко свѣтъ.
I przemienił się wobec nich, a Jego oblicze zajaśniało jak słońce, a Jego szaty stały się białe jak światło.
Gdy zabrzmiały słowa Ojca:
Сей есть Сынъ Мой Возлюбленный, о Немъ же благоволихъ: Того послушайте.
To jest Syn mój umiłowany, w którym mam upodobanie — Jego słuchajcie.
w Soborze zapanowała głęboka cisza.
Prymas wszedł na ambonę.
Umiłowani Bracia i Siostry w Chrystusie!
Dzisiejszego dnia Kościół prowadzi nas na górę Tabor.
Nie po to jednak, abyśmy jedynie wspominali wydarzenie, które miało miejsce przed wiekami. Przemienienie Pańskie jest tajemnicą, która dotyczy również każdego z nas.
Apostołowie ujrzeli Chrystusa w chwale. Zobaczyli światło, które zawsze było w Nim obecne, lecz którego wcześniej nie byli zdolni dostrzec w pełni.
Chrystus nie stał się kimś innym. To Apostołowie otrzymali łaskę, aby zobaczyć Go takim, jakim jest.
I właśnie tutaj znajduje się pierwsza lekcja dzisiejszego święta. Bóg nie zawsze musi zmieniać rzeczywistość wokół nas. Czasami chce przemienić przede wszystkim nasze oczy i nasze serca, abyśmy potrafili dostrzec Jego obecność tam, gdzie wcześniej widzieliśmy jedynie codzienność.
Każdy z nas ma swoje góry i swoje doliny. Są chwile radości, ale są również chwile zmęczenia, samotności i próby. Tabor przypomina nam, że nawet wtedy Chrystus pozostaje obecny.
Apostoł Piotr chciał pozostać na górze. Chciał zbudować namioty i zatrzymać chwilę chwały.
Chrystus jednak nie pozwolił uczniom pozostać na Taborze.
Po Przemienieniu zeszli z góry.
Czekała na nich dalsza droga.
Także my nie możemy zatrzymać się jedynie na pięknych chwilach modlitwy. Z każdej świątyni musimy powrócić do codziennego życia. Ale powinniśmy powrócić inni.
Jeżeli naprawdę spotkaliśmy Chrystusa, Jego światło powinno być widoczne w naszym postępowaniu.
W naszych słowach.
W naszych relacjach.
W przebaczeniu.
W cierpliwości.
W trosce o drugiego człowieka.Dzisiejsze święto przypomina nam również, że człowiek został stworzony do przemiany. Nie jesteśmy przeznaczeni do życia w ciemności własnych słabości. Chrystus prowadzi nas ku światłu.
Dlatego prośmy dzisiaj, aby światło Taboru rozświetlało nasze serca.
Abyśmy nie bali się przemiany.
Abyśmy nie przyzwyczajali się do własnych słabości.
Abyśmy każdego dnia coraz bardziej upodabniali się do Chrystusa.Niech Przemienienie Pańskie będzie dla nas świętem nadziei.
Bo skoro Apostołowie ujrzeli chwałę Chrystusa, także my wierzymy, że ostatnim słowem nad człowiekiem nie jest cierpienie, przemijanie ani śmierć.
Ostatnim słowem jest życie.
Ostatnim słowem jest światło.
Ostatnim słowem jest Chrystus.
Umiłowani!
Za chwilę przystąpimy do Świętej Eucharystii. Przyjmiemy Tego samego Chrystusa, którego Apostołowie ujrzeli na Taborze.
Podejdźmy więc do Świętego Ołtarza z wiarą i pokorą.
Niech światło Chrystusa rozjaśni nasze serca i pozostanie w nas także wtedy, gdy opuścimy tę świątynię.
Chwała Tobie, Chryste Boże, który objawiłeś nam światło swojej chwały.
Amen.
Po zakończeniu homilii Prymas powrócił do Świętego Ołtarza. Rozpoczęła się Liturgia Eucharystyczna.
Chór zaśpiewał Hymn Cherubinów:
Иже Херувимы тайно образующе, и Животворящей Троицѣ трисвятую пѣснь припѣвающе, всякое нынѣ житейское отложимъ попеченіе.
My, którzy mistycznie przedstawiamy Cherubinów i Trójcy Życiodajnej śpiewamy pieśń trzykroć świętą, odłóżmy teraz wszelką troskę doczesnego życia.
Rozpoczęło się Wielkie Wejście. Duchowieństwo przeniosło przygotowane Dary przez nawę świątyni, po czym złożono je na Świętym Ołtarzu.
Po Symbolu Wiary rozpoczęła się Anafora. Wierni wraz z chórem śpiewali hymn:
Святъ, Святъ, Святъ Господь Саваофъ; исполнь небо и земля славы Твоея.
Święty, Święty, Święty Pan Zastępów. Pełne są niebo i ziemia chwały Twojej.
Prymas wypowiedział słowa ustanowienia Eucharystii, a następnie rozpoczął modlitwę epikletyczną.
Еще приносимъ Ти словесную сію службу... и молимъ Тя: ниспосли Духа Твоего Святаго на ны и на предлежащыя Дары сія.
Składamy Ci tę duchową służbę... i prosimy Cię: ześlij Twojego Świętego Ducha na nas i na te oto złożone Dary.
Nastąpiło Przemienienie Świętych Darów.
Wierni uklękli, a Sobór wypełniła cisza. Dzwony ołtarzowe zabrzmiały trzykrotnie.
Następnie odśpiewano Modlitwę Pańską, po której Prymas wraz z duchowieństwem przystąpił do Komunii Świętej.
Со страхомъ Божіимъ и вѣрою приступите.
Z bojaźnią Bożą i wiarą przystąpcie.
Wierni podchodzili do Świętego Kielicha, przyjmując Ciało i Krew Chrystusa.
Po Komunii odśpiewano hymn dziękczynny, a następnie Prymas odmówił modlitwę za Kościół, za wszystkich wiernych oraz za Ojczyznę.
Господи, сохрани и благослови Имперію Руссовскую, народъ ея и всѣхъ живущихъ въ ней. Даруй миръ, единеніе и всякое благо людямъ Твоимъ.
Panie, zachowaj i pobłogosław Imperium Rusowskie, jego naród i wszystkich, którzy w nim żyją. Daruj ludowi Twojemu pokój, jedność i wszelkie dobro.
Następnie Prymas wspomniał Cesarza:
Помяни, Господи, Благочестивѣйшаго Государя нашего Томаса, Императора Руссовскаго, и даруй ему здравіе, мудрость и силу во всякомъ добромъ дѣлѣ.
Wspomnij, Panie, naszego Pobożnego Władcę Tomasza, Cesarza Rusowskiego, i daruj mu zdrowie, mądrość oraz siłę do każdego dobrego dzieła.
Po zakończeniu modlitw Prymas udzielił wiernym błogosławieństwa.
Boska Liturgia dobiegła końca.
Nie był to jednak jeszcze koniec uroczystości.
Przed ikoną Przemienienia Pańskiego ustawiono kosze z owocami przyniesionymi przez wiernych. Prymas wraz z duchowieństwem podszedł do przygotowanych darów.
Diakon okadził owoce oraz ikonę.
Господу помолимся.
Do Pana módlmy się.
Господи Боже нашъ, Творче и Создателю всяческихъ, благословивый человѣка плодами земли, призри нынѣ на сія плоды и освяти ихъ благодатію Твоею.
Panie, Boże nasz, Stwórco i Twórco wszystkiego, który pobłogosławiłeś człowieka owocami ziemi, wejrzyj teraz na te owoce i uświęć je swoją łaską.
Prymas uczynił znak krzyża nad owocami i pokropił je wodą święconą.
Благослови и освяти ихъ, да будутъ во здравіе и радость вкушающимъ отъ нихъ, и въ память славнаго Преображенія Твоего.
Pobłogosław je i uświęć, aby były dla zdrowia i radości tych, którzy będą z nich spożywać, oraz na pamiątkę Twojego chwalebnego Przemienienia.
Chór rozpoczął ponownie śpiew troparionu święta.
Prymas zwrócił się do wiernych:
Umiłowani Bracia i Siostry!
Przyniesione dzisiaj owoce są znakiem naszej wdzięczności Bogu za Jego dary. Ale niech będą również przypomnieniem, że nasze życie powinno przynosić dobry owoc.
Chrystus przemienił się na górze Tabor, aby Apostołowie ujrzeli Jego chwałę. My zaś jesteśmy wezwani, aby pozwolić, by Jego światło przemieniało nasze serca.
Niech więc owocami naszego życia będą wiara, miłość, miłosierdzie, przebaczenie i pokój.
Niech światło Chrystusa prowadzi nas w codzienności i pozwala nam dostrzegać Boga również wtedy, gdy schodzimy z naszej własnej góry Tabor i powracamy do zwyczajnego życia.
Nie zatrzymujmy światła dla siebie.
Zanieśmy je naszym rodzinom, naszym wspólnotom i wszystkim, których spotkamy.
Niech Chrystus przemienia nas, abyśmy sami stawali się świadkami Jego światła.
Слава Тебѣ, Христе Боже, Свете истинный!
Chwała Tobie, Chryste Boże, Światłości prawdziwa!
Na zakończenie Prymas udzielił uroczystego błogosławieństwa:
Христосъ, преобразивыйся на горѣ Таворстѣ, да просвѣтитъ сердца ваша свѣтомъ славы Своея, да сохранитъ васъ въ вѣрѣ, надеждѣ и любви, и да даруетъ вамъ миръ и спасеніе.
Chrystus, który przemienił się na górze Tabor, niech oświeci wasze serca światłem swojej chwały, zachowa was w wierze, nadziei i miłości oraz daruje wam pokój i zbawienie.
Во имя Отца и Сына и Святаго Духа.
W imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha.
Аминь.
Dzwony Soboru Chrystusa Zbawiciela zabrzmiały.
Wierni podchodzili po pobłogosławione owoce, a Prymas wraz z duchowieństwem pozostał jeszcze przez chwilę przed ikoną Przemienienia Pańskiego.
Popołudniowe słońce powoli chyliło się ku zachodowi.
Jego ostatnie promienie padły na złocony wizerunek Chrystusa.
A nad zgromadzonym ludem pozostały słowa Ewangelii:
Сей есть Сынъ Мой Возлюбленный, о Немъ же благоволихъ: Того послушайте.
To jest Syn mój umiłowany, w którym mam upodobanie — Jego słuchajcie.
Слава Богу за всё!
Chwała Bogu za wszystko!
