Koncert Gronobałtajsk

[Vratislav Vondráček]

Koncert o 21:30! Zapraszamy serdecznie!

[Vratislav Vondráček]

— Dobry wieczór, Gronobałtajsk!

Jak cudownie jest Was tutaj zobaczyć! Bardzo się cieszę, że mogę dziś po raz kolejny spotkać się z Wami i spędzić ten wieczór właśnie tutaj. Mam nadzieję, że będziecie śpiewać razem ze mną, a przede wszystkim — że będziemy się dziś razem świetnie bawić.

Na początek chciałabym zaśpiewać piosenkę pełną ciepła, radości i pięknych emocji.

„Má tě rád” — czasem najprostsze słowa potrafią powiedzieć naprawdę wiele. Mam nadzieję, że ta melodia od razu wprawi Was w dobry nastrój i pięknie rozpoczniemy nasz wspólny wieczór.

Gronobałtajsku, jesteście gotowi?

— „Má tě rád”!

[Vratislav Vondráček]

— Kochani, a teraz chciałabym zabrać Was w świat wspomnień.

Są takie chwile, miejsca i osoby, które pozostają w naszym sercu na zawsze. Czas płynie, wiele rzeczy się zmienia, ale niektóre wspomnienia potrafią wracać do nas z taką samą siłą jak dawniej.

„Pořád ráda vzpomínám” to właśnie taka piosenka — pełna ciepła, nostalgii i pięknych wspomnień. Myślę, że każdy z Was ma w swoim życiu coś, do czego lubi wracać myślami.

Mam nadzieję, że ta melodia również przywoła u Was jakiś uśmiech albo wyjątkowe wspomnienie.


„Pořád ráda vzpomínám”!

[Vratislav Vondráček]

— Kochani, teraz chciałabym zaśpiewać coś bardziej osobistego. Są w naszym życiu osoby, z którymi łączą nas wspomnienia, których nie da się zastąpić niczym innym.

„Já a táta” to piosenka o wyjątkowej więzi, o wspólnych chwilach i o osobie, która odgrywa szczególne miejsce w naszym życiu.

Myślę, że każdy z nas ma kogoś, o kim pomyśli, słysząc tę melodię. Dlatego chciałabym, żebyście przeżyli tę piosenkę razem ze mną — spokojnie, z uśmiechem i może odrobiną wzruszenia.

— A teraz…

„Já a táta”.

[Vratislav Vondráček]

— Kochani, a teraz trochę zmienimy nastrój! Zostawmy na chwilę poważniejsze emocje i wróćmy do czegoś lekkiego, radosnego i pełnego wspomnień.

„Chytila jsem na pasece motýlka” to piosenka, która zawsze przypomina mi o beztrosce, młodości i tych prostych chwilach, które potrafią dać nam najwięcej radości.

Mam nadzieję, że znacie ją razem ze mną i że nie będziecie się dziś tylko przysłuchiwać — jeśli macie ochotę, śpiewajcie!

— Gronobałtajsku, dajmy się ponieść tej melodii!

„Chytila jsem na pasece motýlka”!

[Vratislav Vondráček]

— Kochani, a teraz chciałabym zabrać Was w trochę spokojniejszy i bardziej nastrojowy świat.

Są takie melodie, które od razu przywołują obrazy letnich dni, spacerów i chwil, kiedy można po prostu zatrzymać się na moment i wsłuchać w otaczający nas świat.

„Šumění stromů” ma w sobie właśnie tę niezwykłą lekkość. To piosenka, przy której można na chwilę zapomnieć o codzienności i pozwolić myślom odpłynąć gdzieś daleko.

Mam nadzieję, że poczujecie ten klimat razem ze mną.

— Gronobałtajsku, posłuchajmy…

„Šumění stromů”!

[Vratislav Vondráček]

— Kochani, a teraz chciałabym zaprosić Was do świata marzeń i odrobiny beztroski.

„Světlemodrý balón” to piosenka, która ma w sobie coś niezwykle lekkiego i radosnego. Kojarzy mi się z wolnością, pięknymi chwilami i takim uczuciem, kiedy można na moment zapomnieć o wszystkim i po prostu dać się ponieść wyobraźni.

Chciałabym, żebyście razem ze mną oderwali się na chwilę od codzienności i pozwolili tej melodii zabrać Was trochę wyżej.

— Gronobałtajsku, wznieśmy się razem!

„Světlemodrý balón”!

[Vratislav Vondráček]

— Kochani, teraz chciałabym trochę zwolnić i zaprosić Was do bardziej spokojnej, emocjonalnej części naszego wieczoru.

„Vzdálený hlas” to piosenka o głosie, który może być daleko, a mimo to wciąż pozostawać gdzieś blisko nas. O wspomnieniach, tęsknocie i uczuciach, które potrafią przetrwać mimo upływu czasu i dzielącej nas odległości.

Myślę, że każdy z nas ma kogoś, czyj głos chciałby czasem usłyszeć jeszcze raz.

Chciałabym, żeby ta piosenka była dla Was chwilą zatrzymania i wspomnienia o kimś ważnym.

— Gronobałtajsku…

„Vzdálený hlas”.

[Vratislav Vondráček]

— Kochani, a teraz pora na kolejną muzyczną historię. Tym razem będzie trochę inaczej — z odrobiną tajemnicy, elegancji i charakteru.

„Archiméde” to piosenka, która ma swój niepowtarzalny klimat. Jest w niej coś intrygującego, co od pierwszych dźwięków przyciąga uwagę i pozwala na chwilę przenieść się do zupełnie innego świata.

Mam nadzieję, że dacie się porwać tej melodii i razem ze mną odkryjecie jej wyjątkową atmosferę.


„Archiméde”!

[Vratislav Vondráček]

— Kochani, teraz chciałabym zaprosić Was do trochę bardziej nocnego i refleksyjnego klimatu.

„Jak mám spát” to piosenka pełna emocji, pytań i uczuć, które pojawiają się wtedy, kiedy zostajemy sami ze swoimi myślami. Bo czasami noc przynosi ze sobą nie tylko spokój, ale też wspomnienia i pytania, na które trudno znaleźć odpowiedź.

Mam nadzieję, że każdy z Was odnajdzie w tej melodii coś własnego i pozwoli jej wybrzmieć razem ze swoimi emocjami.

— Gronobałtajsku, zapraszam Was do tej muzycznej chwili…

„Jak mám spát”.