Dawno temu, gdy granice świata nie były jeszcze wykreślone na mapach, potężny czarodziej o imieniu Alkonost postanowił ujarzmić zdradliwe wody okalające wschodnie krańce Rusowi. Wiedział, że to właśnie tam, na skalistym cyplu wyspy Suchalin, kończy się znany świat, a zaczynają tajemnicze bezdroża kontynentu Vaarlandu.
Alkonost uderzył kosturem w bazaltowe skały, przywołując siły ziemi i morza. Z morskiej piany i kamienia wyrosła smukła, niemal mityczna latarnia. Mag nie użył jednak oliwy ani ognia – w sercu wieży zamknął uwięziony promień północnej jutrzenki, który przebijał najgęstsze mgły i uciszał sztormy.
Od tamtej pory latarnia na Suchalinie stała się nie tylko drogowskazem dla statków płynących ku Vaarlandowi, ale i symbolem nadziei. Mówi się, że dopóki jej światło płonie, droga między kontynentami pozostaje otwarta dla odważnych żeglarzy.
Alkonost uderzył kosturem w bazaltowe skały, przywołując siły ziemi i morza. Z morskiej piany i kamienia wyrosła smukła, niemal mityczna latarnia. Mag nie użył jednak oliwy ani ognia – w sercu wieży zamknął uwięziony promień północnej jutrzenki, który przebijał najgęstsze mgły i uciszał sztormy.
Od tamtej pory latarnia na Suchalinie stała się nie tylko drogowskazem dla statków płynących ku Vaarlandowi, ale i symbolem nadziei. Mówi się, że dopóki jej światło płonie, droga między kontynentami pozostaje otwarta dla odważnych żeglarzy.
