Imperium Rusowskie

Drodzy Bracia i Siostry!
​Spójrzcie na swoje dłonie. Trzymacie w nich zielone gałązki - symbol życia, nadziei i zwycięstwa. Dzisiaj nasza świątynia wypełniła się szumem liści i bazi, tak jak ulice Jerozolimy dwa tysiące lat temu wypełniły się wiwatującym tłumem. Ale ta dzisiejsza cisza, którą wspólnie tu dzielimy, jest inna niż wrzask tamtej jerozolimskiej ulicy.
​Jerozolima krzyczała: „Hosanna!”. Witali Króla, bo liczyli na ziemską potęgę, na wyzwolenie z rąk okupanta, na chwałę i polityczny triumf. My jednak stoimy tutaj w pokorze, bogatsi o trudną wiedzę historii zbawienia. Wiemy, że ten sam tłum, który dziś rzuca płaszcze pod kopyta osiołka, za kilka dni będzie zdzierał gardło w nienawistnym okrzyku: „Ukrzyżuj Go!”.
​Chrystus nie wjechał do świętego miasta na rydwanie, otoczony zbrojną strażą i blaskiem oręża. Wjechał na pożyczonym oślęciu. To lekcja dla każdego z nas. Prawdziwa siła nie leży w pysze, nie w blasku złota ani w ziemskich zaszczytach, ale w cichości i czystości serca. Pan przychodzi do nas nie po to, by Mu służono, ale by samemu służyć i oddać życie za wielu.
​Te gałązki, które przed chwilą pobłogosławiłem wodą święconą, nie są jedynie dekoracją czy ludowym zwyczajem. To jest nasze publiczne wyznanie wiary. To znak, że chcemy przyjąć Boga do naszych domów i naszych rodzin. Ale proszę was. Nie pozwólcie, by te gałązki stały się w waszych mieszkaniach jedynie martwą, zakurzoną pamiątką. Niech one codziennie przypominają wam o świeżości waszej wiary, którą trzeba podlewać modlitwą i sakramentami, aby nie uschła pod ciężarem codziennych trosk.
​Słyszycie ten trzask płonących świec? Każda z nich spala się powoli, dając światło i ciepło, aż do samego końca. Tak samo nasz Pan zaczyna dzisiaj drogę swojego całkowitego spalenia się z miłości do człowieka. Wchodzimy w najświętszy czas w roku - Wielki Tydzień.
​Błagam was, zachowajcie tę dzisiejszą uroczystą ciszę w swoich sercach przez najbliższe dni. Niech ona towarzyszy wam w drodze na Golgotę, byśmy wkrótce mogli wspólnie, z czystym sumieniem, ujrzeć niegasnący blask poranka Zmartwychwstania.
​Amen.