Imperium Rusowskie

— Dobry wieczór, Roskwa!

To już nasz ostatni koncert tutaj… i przyznam, że trochę trudno mi w to uwierzyć. Przez te wszystkie dni przeżyliśmy razem tyle pięknych muzycznych chwil, że tym bardziej cieszę się, że możemy spotkać się jeszcze raz.

Ale dzisiaj nie chcę się jeszcze żegnać! Przed nami cały wieczór muzyki, wspólnego śpiewania, uśmiechów i wspomnień.

Mam nadzieję, że zostaniecie ze mną do samego końca i razem stworzymy jeszcze jeden wyjątkowy wieczór.

Kochani, teraz chciałabym zaprosić Was do piosenki, która ma w sobie znacznie więcej emocji. To utwór o stracie, tęsknocie i o tym, jak wiele może pozostać w nas po czymś, czego już nie ma.

Nie jest to łatwa piosenka, ale właśnie dlatego chciałabym pozwolić jej wybrzmieć bez zbędnych słów.

Spoglądam spokojnie na publiczność.

— Roskwa, posłuchajcie…

„Dvě malá křídla tu nejsou”.

— Kochani, a teraz chciałabym sięgnąć po piosenkę, która zajmuje w moim repertuarze szczególne miejsce.

„Červená řeka” to utwór o miłości, zauroczeniu i pewnej tęsknocie. Ma w sobie coś z opowieści o dawnych czasach — trochę romantyzmu, trochę przygody i tę charakterystyczną atmosferę, którą tak bardzo lubię. To również jedna z moich starszych piosenek, po którą przez lata chętnie wracałam.

Mam nadzieję, że ta melodia jest Wam dobrze znana i że tym razem również pozwolicie się jej porwać.

Uśmiecham się do publiczności.

— Roskwa, śpiewamy razem?

„Červená řeka”!

— Kochani, a teraz chciałabym zaśpiewać piosenkę, która niesie ze sobą bardzo prostą, ale piękną myśl — nawet kiedy wiele rzeczy się zmienia, piękno potrafi pozostać.

„Růže kvetou dál” — róże wciąż kwitną. To utwór o nadziei, miłości i o tym, że po trudniejszych chwilach nadal może pojawić się coś dobrego. Piosenka powstała jako czeska wersja francuskiego „L’important c’est la rose” Gilberta Bécauda, z tekstem Ivo Fischera.

Chciałabym, żebyście potraktowali ją jak małe przypomnienie, że warto dostrzegać piękno, które wciąż jest wokół nas.

Uśmiecham się do publiczności.

— Roskwa, ta piosenka jest dla Was.

„Růže kvetou dál”!

— Kochani, a teraz chciałabym podarować Wam trochę słońca i dobrego humoru.

„Mám ráda” to piosenka pełna radości, zauroczenia i tego przyjemnego uczucia, kiedy nagle wszystko wydaje się trochę piękniejsze. To jeden z tych utworów, przy których trudno nie uśmiechnąć się razem z melodią.

Mam nadzieję, że i Wam poprawi dziś nastrój. Niech będzie lekko, pogodnie i po prostu przyjemnie.

Uśmiecham się szeroko do widowni.

„Mám ráda”!

Kochani, teraz chciałabym zaśpiewać piosenkę, która opowiada o dorastaniu i o tym, jak czas potrafi zmienić ludzi, których pamiętamy jeszcze jako dzieci.

„Tvá malá Jane” to trochę nostalgiczna historia — o małej Jane, która pewnego dnia przestaje być dzieckiem i zaczyna mieć własny świat, własne sekrety i własne marzenia.

Myślę, że wielu z nas zna to uczucie, kiedy nagle uświadamiamy sobie, że ktoś, kogo pamiętamy sprzed lat, już nie jest tą samą osobą.

Patrzę na publiczność z delikatnym uśmiechem.

— Roskwa, zapraszam Was do tej małej historii…

„Tvá malá Jane”.

— Kochani, a teraz wracamy do piosenki, która ma w sobie trochę przekory, trochę romantyzmu i całkiem sporo energii.

„Blázen, kdo se lásky zříká” — bo czasami miłość pojawia się zupełnie niespodziewanie i trudno przejść obok niej obojętnie. Ta melodia ma w sobie lekkość, ale kryje też prostą myśl: może rzeczywiście szkoda rezygnować z czegoś, co potrafi dać nam tyle szczęścia.

Uśmiecham się do widowni.

— Roskwa, zostawmy więc na chwilę wszelkie wątpliwości i dajmy się porwać tej piosence!

„Blázen, kdo se lásky zříká”!

— Kochani, a teraz pora na piosenkę, która ma w sobie młodość, zauroczenie i tę cudowną chwilę oczekiwania, kiedy człowiek czuje, że za moment wydarzy się coś wyjątkowego.

„Za pět minut pět” to pełna energii opowieść o spotkaniu, na które czeka się z wypiekami na twarzy. Jest w niej trochę romantyzmu, trochę niecierpliwości i dużo radości.

Mam nadzieję, że ta melodia porwie Was równie mocno jak mnie.

— Roskwa, dajmy się ponieść tej chwili!

„Za pět minut pět”!

— Kochani, a teraz chciałabym zabrać Was gdzieś z dala od miejskiego zgiełku. Do miejsca, w którym można na chwilę zapomnieć o wszystkim i po prostu odpocząć.

„Šumění stromů” ma w sobie właśnie taki klimat — spokój, wolność i radość z prostych chwil. To piosenka o małym domu ukrytym wśród lasów, gdzie zamiast hałasu słychać tylko szum drzew.

Myślę, że każdy z nas czasami marzy o takim miejscu, w którym czas płynie trochę wolniej.

Uśmiecham się delikatnie.

— Roskwa, odpocznijmy więc razem przez te kilka minut…

„Šumění stromů”!

— Kochani, teraz chciałabym zaprosić Was do jednej z piosenek, które mają dla mnie szczególny charakter.

„Vzdálený hlas” — „Odległy głos”. To opowieść o głosie, który dociera do nas z daleka i budzi pytania o miłość, życie i własne miejsce w świecie. Muzykę napisał Karel Svoboda, a tekst Zdeněk Rytíř.

Jest w tej piosence coś niezwykle tajemniczego — trochę tęsknoty, trochę marzeń i wiele pytań, na które nie zawsze od razu znamy odpowiedź.

[Spoglądam na publiczność i delikatnie się uśmiecham.]

— Roskwa, posłuchajcie tego odległego głosu…

„Vzdálený hlas”.