Imperium Rusowskie

— Kochani, mam nadzieję, że dobrze się bawicie, bo przed nami jeszcze wiele muzycznych chwil!

A teraz chciałabym zaśpiewać piosenkę, która ma w sobie mnóstwo ciepła, radości i pięknych emocji. „Úžasná láska” to utwór, który zawsze wywołuje we mnie szczególny uśmiech.

Nie będę Was jednak długo zatrzymywać — najlepiej będzie, jeśli po prostu pozwolimy, żeby muzyka zrobiła swoje.

— Gronobałtajsku, śpiewacie ze mną?

„Úžasná láska”!

— Kochani, a teraz mam dla Was piosenkę, która jest pełna radości, ciepła i miłości do życia.

„Mám ráda” to utwór, który przypomina mi o tych wszystkich małych rzeczach, które potrafią sprawić, że dzień staje się piękniejszy. O chwilach, które może wydają się zwyczajne, ale właśnie z nich składają się nasze najpiękniejsze wspomnienia. To jest moja ulubiona piosenka z repertuaru...


A teraz…

„Mám ráda”!

— Kochani, a teraz chciałabym zaprosić Was do czegoś trochę lżejszego i bardziej figlarnego.

„Moje říkanka” ma w sobie dużo uroku, lekkości i takiej muzycznej swobody, przy której trudno się nie uśmiechnąć. To piosenka, która pozwala na chwilę odłożyć poważne sprawy i po prostu cieszyć się melodią.

Mam nadzieję, że spodoba Wam się równie mocno, jak mnie i że znów poczujecie tę wyjątkową atmosferę naszego dzisiejszego spotkania.

— A więc, Gronobałtajsku…

„Moje říkanka”!

— Kochani… powoli zbliżamy się do końca naszego dzisiejszego spotkania. Ale spokojnie — jeszcze nie żegnamy się!

Przed nami przedostatnia piosenka tego koncertu. Chciałabym, żeby była to chwila trochę bardziej spokojna, nastrojowa i pełna pięknych emocji.

„Lůžko z kopretin” to utwór, który ma w sobie niezwykłą delikatność i romantyczny klimat. Chciałabym, żebyście na te kilka minut pozwolili sobie zatrzymać się razem ze mną i po prostu wsłuchali się w muzykę.

— Gronobałtajsku, zostańcie jeszcze ze mną…

„Lůžko z kopretin”!

— Kochani… przed nami już ostatnia piosenka dzisiejszego wieczoru. Ale zanim ją zaśpiewam, chcę Wam powiedzieć jedno — dziękuję.

To był dla mnie naprawdę wyjątkowy wieczór. Dziękuję Wam za każde oklaski, każdy uśmiech, każde wspólne śpiewanie i za tę wspaniałą energię, którą dawaliście mi przez cały koncert.

Mam nadzieję, że zabierzecie ze sobą choć odrobinę tych emocji, które przeżyliśmy tutaj razem. Dla mnie spotkanie z Wami było czymś naprawdę pięknym i będę je długo wspominać.

A teraz zostawmy już słowa i pozwólmy, żeby ostatnia piosenka powiedziała wszystko za nas.

— Gronobałtajsku, z całego serca dla Was…

„Červená řeka”!

Ostatnie dźwięki utworu cichną. Przez chwilę stoję na środku sceny, uśmiecham się i kłaniam publiczności. Widownia zaczyna bić brawa.

— Dziękuję! Naprawdę, dziękuję Wam z całego serca!

Kłaniam się jeszcze raz, macham do publiczności i posyłam jej uśmiech.

— To był dla mnie ogromny zaszczyt móc dziś dla Was wystąpić. Mam nadzieję, że jeszcze nie raz się spotkamy i że będziemy mogli wspólnie przeżywać takie piękne muzyczne chwile.

— Dziękuję, Gronobałtajsku! Jesteście wspaniali! Do zobaczenia! Jutro już Smargońsk!

Macham do publiczności, a następnie schodzę ze sceny przy głośnych oklaskach.