Noc Zmartwychwstania Pańskiego 2026

[Piotr Suworow]

Światła w soborze są zgaszone. Wierni czekają w napięciu. Arcybiskup Prymas wychodzi z ołtarza z płonącą świecą.



Chór: Woskriesienije Twoje Christie Spasie

Procesja wychodzi przed Sobór. Przed zamkniętymi drzwiami Prymas uderza krzyżem.



Prymas: Chwała Świętej, Współistotnej, Życiodajnej i Nierozdzielnej Trójcy!
Chór: Amen! Chrystos Woskriesie iz miertwych...

Po wejściu do rozświetlonego wnętrza, diakon staje przed Królewskimi Wrotami.



Diakon: W pokoju do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj (Panie zmiłuj się).
Diakon: ​O pokój z wysoka i zbawienie dusz naszych, do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj.
Diakon: ​O pokój całego świata, o trwałość świętych Bożych Kościołów i zjednoczenie wszystkich, do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj.
Diakon: ​Za świętą świątynię tę oraz za tych, którzy z wiarą, pobożnością i bojaźnią Bożą do niej wchodzą, do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj.
Diakon: ​Za Świątobliwość Jego Alberta, za Najprzewielebniejszego Biskupa Piotra, za czcigodne prezbiterium, w Chrystusie diakonat, za wszystek stan duchowny i wierny lud, do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj.
Diakon: ​Za umocniony przez Boga kraj nasz, za jego Cesarza i wojsko, do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj.
Diakon: ​O miasto Roskwę, o każde miasto, kraj i za żyjących w nich z wiarą, do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj.
Diakon: ​O pomyślną pogodę, o obfitość płodów ziemi i o czasy spokojne, do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj.
Diakon: ​Za żeglujących, podróżujących, chorych, cierpiących, uwięzionych i o zbawienie ich, do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj.
Diakon: ​Abyśmy zostali wybawieni od wszelkiego ucisku, gniewu, niebezpieczeństwa i potrzeb, do Pana módlmy się!
Chór: Hospodi pomiłuj.

Prymas: Albowiem Tobie należy się wszelka chwała, cześć i pokłon, Ojcu i Synowi, i Świętemu Duchowi, teraz i zawsze, i na wieki wieków.
​Wierni: Amen.

Diakon: Mądrość! Stańmy prosto! Wysłuchajmy świętej Ewangelii! Pokój wszystkim!
Chór: I duchowi twemu.
Diakon: Czytanie świętej Ewangelii według świętego Jana.
Chór: Chwała Tobie, Panie, chwała Tobie!
Kapłan: Bądźmy uważni!

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany od Boga, Jan mu było na imię. Przybył on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz [posłanym], aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było [Słowo], a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką ma Jedynak od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie». Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali – łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa.

Diakon: Oto Słowo Boże...
Chór: Bogu Chwała!

Umiłowani w Panu bracia i siostry, dzisiaj całe stworzenie zanurzone jest w niewypowiedzianym świetle. Dzisiaj niebiosa łączą się z ziemią, a to, co ludzkie, przenika się z tym, co Boskie. Celebrujemy „Święto Świąt” i „Uroczystość Uroczystości” – Paschę Pańską, która jest fundamentem naszej nadziei i kotwicą naszej wiary. W tę świętą noc wspominamy chwilę, w której kamień został odrzucony, a grób okazał się pusty. Jak słyszymy w słowach św. Jana Chryzostoma: „Gdzież jest, o śmierci, twój oścień? Gdzież jest, o piekło, twoje zwycięstwo?”. Chrystus, zstępując do otchłani, rozbił jej miedziane wrota i wyprowadził na wolność tych, którzy od wieków oczekiwali zbawienia.
Dzisiejsza radość nie zna granic i nie wyklucza nikogo. Zaproszeni są ci, którzy pościli, i ci, którzy zaniedbali postu; ci, którzy pracowali od pierwszej godziny, i ci, którzy przybyli dopiero o jedenastej. Bogaci i ubodzy, zdrowi i cierpiący – Pan przyjmuje każdego z taką samą miłością. Zmartwychwstanie nie jest tylko wydarzeniem historycznym. To rzeczywistość, która dzieje się tu i teraz. Każdy z nas, poprzez życie w Cerkwi, staje się uczestnikiem tego zwycięstwa nad mrokiem grzechu.
W świecie pełnym niepokoju i podziałów, orędzie Paschy brzmi mocniej niż kiedykolwiek. Chrystus nie obiecał nam życia wolnego od krzyża, ale objawił nam, że krzyż nie jest końcem drogi. Po Golgocie zawsze następuje poranek zmartwychwstania. Jako dzieci światłości jesteśmy wezwani, aby to światło nieść dalej w naszą codzienność. Niech nasza radość paschalna objawia się w przebaczeniu, w miłości do bliźniego i w wewnętrznym pokoju, którego świat dać nie może. Wczoraj zostaliśmy pogrzebani z Chrystusem, dzisiaj wstajemy z Nim zmartwychwstałym. Niech ten blask rozświetla Wasze domy, leczy rany serc i daje siłę do świadczenia o Prawdzie.
Christos Woskresie! (Chrystus Zmartwychwstał!)

Lud donośnym krzykiem: Woistinu Woskresie! (Prawdziwie Zmartwychwstał!)
Prymas: Christos Woskresie!
Lud: Woistinu Woskresie!
Prymas: Christos Woskresie!
Lud: Woistinu Woskresie!

Po Liturgii, przed ołtarz zostają wyniesione stoły z Artosem – chlebem paschalnym oraz kosze z darami.

Prymas: Panie, Boże Wszechmogący, pobłogosław te dary: chleb, mięso, jaja i mleko, które przygotowaliśmy na pamiątkę Twojej dobroci.

Prymas hojnie kropi pokarmy wodą święconą, idąc wzdłuż szpalerów wiernych.



Prymas: Chrystus zmartwychwstał!
Wierni: Prawdziwie zmartwychwstał!
Prymas: I nam darował życie wieczne!
Chór: Kłaniamy się Jego trzecidniowemu zmartwychwstaniu!
Prymas: Niech Was Błogosławi Bóg Wszechmogący - Ojciec, Syn i Duch Święty!
Chór: Amen.

[Tomasz I]

Umiłowani poddani, wierni Synowie i Córki Rusowii,
tej świętej nocy, w której zabrzmiało zwycięskie „Christos Woskresie”, serce każdego chrześcijanina bije jednym rytmem , rytmem nadziei, odrodzenia i życia, które zwycięża śmierć. Jako Wasz Cesarz, Tomasz I, stoję dziś przed Wami nie tylko jako władca, lecz jako sługa tej samej Prawdy, która rozświetliła mrok grobu.
Z głębokim wzruszeniem uczestniczyłem w tej świętej Liturgii, sprawowanej przez Jego Eminencję Prymasa Piotra Suworowa. W słowach Ewangelii i w potężnym śpiewie chóru objawiła się moc, której nie zdoła złamać żadna siła tego świata. To nie jest jedynie wspomnienie , to rzeczywistość, która przemienia nasze życie, nasze państwo i nasze przeznaczenie.
Niech Pascha Pańska stanie się fundamentem jedności naszego narodu. W świecie pełnym niepewności i podziałów, Rusowia musi pozostać twierdzą wiary, pokoju i wzajemnej odpowiedzialności. Niech każdy dom stanie się miejscem światła, każdy czyn świadectwem miłości, a każde serce , żywą świątynią Zmartwychwstałego.
Dziś nie ma obcych ani zapomnianych. Tak jak Chrystus przyjmuje wszystkich, tak i my jesteśmy wezwani, by budować wspólnotę, w której silni wspierają słabych, a sprawiedliwość idzie w parze z miłosierdziem.
Niech błogosławieństwo Zmartwychwstałego Chrystusa spocznie na naszej Ojczyźnie, na jej wojsku, na jej pasterzach i na całym ludzie wiernym.
Powtarzam wraz z Wami, z dumą i wiarą:
Christos Woskresie!